۱۱ اکتبر (برابر با ۲۰ مهر) به‌عنوان روز جهانی کودکان دختر (International Day of the Girl Child) نام‌گذاری شده است. (۱) این روز در سال جاری در شرایطی فرا رسید که جهان با آشفتگی‌های بی‌سابقه و دگرگونی‌های سیاسی گسترده‌ای مواجه است. از جنگ و خشونت در ایران، یمن، لبنان و اوکراین تا ناآرامی‌های سیاسی و […]...

برای سال‌ها، مسئله‌ی کلاه‌زردهای صنعت برق را می‌شد با چند واژه توضیح داد: حقوق، تبعیض، قرارداد، پیمانکار، خطر و معیشت. اما مسئله فقط پیمانکار نیست؛ مسئله ساختاری است که پیمانکار را به مرکز آورده و یک شبکه‌ی قدرتمند و بانفوذ از پیمانکاران را به وجود آورده است و طی این سال‌ها تلاش نکرده شاخ‌وبرگ آن […]...

تصویر فرو ریختن برجک‌های زندان را که می‌بینی، انگار کسی دکمه‌ی عقب‌گرد فیلمی را زده باشد؛ تصاویر، با همان سرعتی که برجک فرو می‌ریزد، به ذهنت هجوم می‌آورد. چند ثانیه بیش‌تر طول نمی‌کشد، اما برای تو، در آن چند ثانیه شش سال زندگی نهفته است. همان چند ثانیه کافی است تا سال‌هایی که خیال می‌کردی […]...

بندم؛ هنوز در بندم   تبلیغم؛ که نظام علیه من است.   اهانتم؛ از رهبری به رهبر دیگر پاس‌کاری می‌شوم.   سیگارم رد گم می‌کند؛ این دود از آتش درون من است. دود، این‌بار از درختان جوان بلند می‌شود.   من دودم، اشک زندانم، وقتی دلش به حال زندانیان می‌سوزد. آه، زندان… همه می‌آیند و […]...

پرسش اول: وقتی از فاصله‌ی ۲۰ ساله به ۵ شهریور ۱۳۸۵ و آغاز «کمپین یک میلیون امضا» نگاه می‌کنیم، بزرگ‌ترین خطای دید در ارزیابی این جنبش چیست و دستاورد واقعی آن را کجا باید جست‌وجو کرد؟ بزرگ‌ترین خطا این است که موفقیت یا شکست کمپین را فقط با تعداد امضاهای جمع‌آوری‌شده یا میزان تغییر قوانین […]...

من متعلق به نسلی از زنانم که بخش بزرگی از زندگی‌اش را در کشمکش با جمهوری اسلامی گذرانده است؛ نه فقط در خیابان و زندان و فعالیت‌های مدنی، بلکه در رسانه، در عکس و تصویر، در همان جاهایی که حکومت هر وقت لازم دیده، بر آن‌ها دست گذاشته، آن‌ها را بسته و توقیف کرده است. […]...

«کمپین یک میلیون امضا برای تغییر قوانین تبعیض‌آمیز» (تغییر برای برابری) که در مرداد ۱۳۸۵ (۲۰۰۶ میلادی) به همت جمعی از فعالان حقوق زنان آغاز شد، یکی از برجسته‌ترین، منسجم‌ترین و اثرگذارترین کنش‌های جمعی در تاریخ معاصر ایران به‌‌شمار می‌رود. این جنبش مدنی با اتخاذ رویکردی مسئله‌‌محور و بهره‌‌گیری از ابزارهای اجتماعی و حقوقی، توانست […]...

یک جنبش که مدعی نمایندگی «همه‌ی زنان» است، چه زمانی تجربه‌ی یک بخش خاص از زنان را به تجربه‌ی عمومی زنان تبدیل می‌کند؟ وقتی از «جنبش زنان ایران» حرف می‌زنیم، دقیقاً از چه زنانی حرف می‌زنیم؟ چه کسی این زنان را تعریف می‌کند؟ چه کسی تعیین می‌کند مسئله‌ی زنان چیست؟ آیا مسئله‌ای که برای یک […]...

بیست سال از تجربه‌ای گذشت که نه پیش و نه پس از آن تکرار نشد. کارزاری که جمع شدن صفات متعددی چنین منحصر به فردش ساخته است. مواردی مانند شکل‌گیری یک جنبش فمینیستی رسمی، میانه‌روی سیاسی و مذهبی با تاکید بر قانون‌گرایی و عدم تعارض با مبانی مذهبی، تاکید بر کنش‌ جمعی و مبارزه‌ی مدنی […]...

کمپین یک میلیون امضا در ایران را نمی‌توان بدون توجه به تجربه‌ی جنبش زنان در مراکش در اوایل دهه‌ی ۱۹۹۰ درک کرد. فعالان زن ایرانی از تجربه‌ی مراکش، به‌ویژه استفاده از جمع‌آوری گسترده‌ی امضا به‌عنوان ابزاری برای بسیج اجتماعی، افزایش آگاهی عمومی و ایجاد فشار برای اصلاح قوانین تبعیض‌آمیز، الهام گرفتند. با این حال، کمپین […]...

بیست سال از آغاز کمپین «یک میلیون امضا برای تغییر قوانین تبعیض‌آمیز» می‌گذرد. حرکتی که به ابتکار فعالان جنبش زنان شکل گرفت و برای بسیاری از جوانان، نخستین تجربه‌ی فعالیت اجتماعی و آشنایی نزدیک با مبارزه برای برابری جنسیتی بود. در میان این جوانان، مردانی هم بودند. برخی از قبل سابقه‌ی فعالیت‌های سیاسی و اجتماعی […]...

کسانی که هم‌سن‌وسال من باشند، کمپین یک میلیون امضا را به خاطر دارند. درست زمانی که جامعه‌ی مدنی احساس می‌کرد با ریاست‌جمهوری محمود احمدی‌نژاد چند گام به عقب رانده شده، تلاش‌هایی، شاید تکاپوهایی برای برداشتن گام‌هایی هرچند کوچک اتفاق افتاد. این هم یکی از آن‌ها بود که دیگر خاطرات آن هم به بیست سال پیش […]...