پیوستن به کمپین از نقاط عطف زندگی من بود. از پشت درهای موسسه‌ی رعد تا آوردن برگه‌ی امضا از زندان اوین به بیرون، تمام روزها برایم تصویر و خاطره است. مجموعه‌ی عکس پیش رو بخشی از تاریخ آن روزهاست....

پرسش اول: وقتی از فاصله‌ی ۲۰ ساله به ۵ شهریور ۱۳۸۵ و آغاز «کمپین یک میلیون امضا» نگاه می‌کنیم، بزرگ‌ترین خطای دید در ارزیابی این جنبش چیست و دستاورد واقعی آن را کجا باید جست‌وجو کرد؟ بزرگ‌ترین خطا این است که موفقیت یا شکست کمپین را فقط با تعداد امضاهای جمع‌آوری‌شده یا میزان تغییر قوانین […]...

من متعلق به نسلی از زنانم که بخش بزرگی از زندگی‌اش را در کشمکش با جمهوری اسلامی گذرانده است؛ نه فقط در خیابان و زندان و فعالیت‌های مدنی، بلکه در رسانه، در عکس و تصویر، در همان جاهایی که حکومت هر وقت لازم دیده، بر آن‌ها دست گذاشته، آن‌ها را بسته و توقیف کرده است. […]...

«کمپین یک میلیون امضا برای تغییر قوانین تبعیض‌آمیز» (تغییر برای برابری) که در مرداد ۱۳۸۵ (۲۰۰۶ میلادی) به همت جمعی از فعالان حقوق زنان آغاز شد، یکی از برجسته‌ترین، منسجم‌ترین و اثرگذارترین کنش‌های جمعی در تاریخ معاصر ایران به‌‌شمار می‌رود. این جنبش مدنی با اتخاذ رویکردی مسئله‌‌محور و بهره‌‌گیری از ابزارهای اجتماعی و حقوقی، توانست […]...

یک جنبش که مدعی نمایندگی «همه‌ی زنان» است، چه زمانی تجربه‌ی یک بخش خاص از زنان را به تجربه‌ی عمومی زنان تبدیل می‌کند؟ وقتی از «جنبش زنان ایران» حرف می‌زنیم، دقیقاً از چه زنانی حرف می‌زنیم؟ چه کسی این زنان را تعریف می‌کند؟ چه کسی تعیین می‌کند مسئله‌ی زنان چیست؟ آیا مسئله‌ای که برای یک […]...

بیست سال از تجربه‌ای گذشت که نه پیش و نه پس از آن تکرار نشد. کارزاری که جمع شدن صفات متعددی چنین منحصر به فردش ساخته است. مواردی مانند شکل‌گیری یک جنبش فمینیستی رسمی، میانه‌روی سیاسی و مذهبی با تاکید بر قانون‌گرایی و عدم تعارض با مبانی مذهبی، تاکید بر کنش‌ جمعی و مبارزه‌ی مدنی […]...

کمپین یک میلیون امضا در ایران را نمی‌توان بدون توجه به تجربه‌ی جنبش زنان در مراکش در اوایل دهه‌ی ۱۹۹۰ درک کرد. فعالان زن ایرانی از تجربه‌ی مراکش، به‌ویژه استفاده از جمع‌آوری گسترده‌ی امضا به‌عنوان ابزاری برای بسیج اجتماعی، افزایش آگاهی عمومی و ایجاد فشار برای اصلاح قوانین تبعیض‌آمیز، الهام گرفتند. با این حال، کمپین […]...

بیست سال از آغاز کمپین «یک میلیون امضا برای تغییر قوانین تبعیض‌آمیز» می‌گذرد. حرکتی که به ابتکار فعالان جنبش زنان شکل گرفت و برای بسیاری از جوانان، نخستین تجربه‌ی فعالیت اجتماعی و آشنایی نزدیک با مبارزه برای برابری جنسیتی بود. در میان این جوانان، مردانی هم بودند. برخی از قبل سابقه‌ی فعالیت‌های سیاسی و اجتماعی […]...

کسانی که هم‌سن‌وسال من باشند، کمپین یک میلیون امضا را به خاطر دارند. درست زمانی که جامعه‌ی مدنی احساس می‌کرد با ریاست‌جمهوری محمود احمدی‌نژاد چند گام به عقب رانده شده، تلاش‌هایی، شاید تکاپوهایی برای برداشتن گام‌هایی هرچند کوچک اتفاق افتاد. این هم یکی از آن‌ها بود که دیگر خاطرات آن هم به بیست سال پیش […]...

ظهر گرم خردادماه ۱۳۸۷ است؛ ورودی بیمارستانی در مرکزشهر تهران. زنی پریشان‌حال از رهگذران برای تماس با عموی فرزندش کمک می‌خواهد. فرزند باید هرچه زودتر جراحی شود و امضای او پای فرم رضایت‌نامه قابل پذیرش نیست. پدری که سال‌ها پیش از زن جدا شده، در شهر دیگری‌ست و به زن گفته‌اند حالا که پدر و […]...

وقتی امروز از جنبش «زن، زندگی، آزادی» سخن می‌گوییم، وسوسه‌ای جدی وجود دارد که همه‌چیز را از شهریور ۱۴۰۱ آغاز کنیم؛ گویی با مرگ مهسا (ژینا) امینی ناگهان مسئله‌ی زن، آزادی و بدن در جامعه‌ی ایران متولد شد. اما حافظه‌ی جنبش زنان چیز دیگری می‌گوید. پشت آن شعار، پشت آن خیابان و پشت آن زنانی […]...

بیست سال پس از آغاز «کمپین یک میلیون امضا برای تغییر قوانین تبعیض‌آمیز»، بازگشت به این تجربه زمانی معنا پیدا می‌کند که آن را نه فقط با شمار امضاهایی که قرار بود جمع شود یا قوانینی که قرار بود تغییر کنند، بلکه با تاثیری بسنجیم که بر شیوه‌ی کنشگری، شبکه‌سازی و ساخته‌شدن جامعه‌ی مدنی در […]...