ناکارآمدی زندان در کشور؛ گفتگو با دکتر نجفی توانا، رئیس پیشین کانون وکلای مرکز/ پدرام تحسینی

علی نجفی توانا، زاده‌ی سال ۱۳۳۲ در منطقه‌ی الموت قزوین است. وی تحصیلات ابتدایی را در تنکابن سپری کرد و دوره‌ی متوسطه را در دبیرستان حافظیه‌ی همان شهر به‌پایان رساند. در سال ۱۳۵۱ به دانشکده‌ی حقوق دانشگاه تهران راه یافت و در سال ۱۳۵۴ موفق به اخذ مدرک لیسانس قضایی گردید. نجفی توانا در سال […]...

ادامه مطلب

بررسی وضعیت زنان زندانی؛ گفتگو با محمدحسین آقاسی، وکیل دادگستری/ علی کلائی

گزارش‌ها در تمام این سال‌ها از محرومیت برخی زنان زندانی از درمان و دیگر حقوق قانونی‌شان خبر داده‌اند. تداوم انتشار این گزارش‌ها، فاصله‌ی میان مقررات و عملکرد زندان‌ها را برجسته کرده و این پرسش را پیش می‌کشد که موازین حقوق‌بشری، از جمله «قواعد بانکوک»، تا چه اندازه در ایران رعایت می‌شوند و آیا نیازهای ویژه‌ی […]...

ادامه مطلب

حقوق زندانیان در حقوق بین‌الملل؛ از استانداردهای جهانی تا واقعیت زندان‌های ایران/ سینا یوسفی

میزان پایبندی یک نظام حقوقی به حاکمیت قانون را نمی‌توان صرفاً از خلال قوانین کیفری یا آرای دادگاه‌ها سنجید، بلکه یکی از دقیق‌ترین معیارهای ارزیابی آن، نحوه‌ی رفتار با افرادی است که به هر دلیل از آزادی محروم شده‌اند. زندان، برخلاف تصور رایج، فضایی خارج از قلمرو حقوق نیست، بلکه محیطی است که دولت بیش […]...

ادامه مطلب

وکیل‌آباد، زندان فراموش‌شده/ مجید شیعه‌علی

در تیرماه گذشته، وقایعی در زندان وکیل‌آباد مشهد رخ داد که در تاریخچه‌ی این زندان کم‌تر سابقه داشته است. هنوز بازداشتی‌های اعتراضات دی‌ماه گذشته به‌طور گسترده در این زندان حضور دارند. هرچند شمار بازداشتی‌ها در این مدت از بیش از هزار نفر به حدود چهارصد نفر کاهش یافته است، اما فرآیند رسیدگی قضایی بسیاری از […]...

ادامه مطلب

دادرسی عادلانه از بازداشت تا محاکمه/ لهراسب کوهستانی

فاصله‌ی میان لحظه‌ی بازداشت و روز محاکمه، حساس‌ترین، بحرانی‌ترین و در عین حال آسیب‌پذیرترین بخش از فرآیند دادرسی کیفری است. در همین بازه‌ی زمانی است که فرد در مواجهه‌ی مستقیم با ماشین قدرتمند و سازمان‌یافته‌ی تعقیب دولتی قرار می‌گیرد؛ در حالی که هنوز مجرمیت او احراز نشده، اما یکی از مهم‌ترین حقوق بنیادینش، یعنی آزادی، […]...

ادامه مطلب

قانون و خشونت پشت دیوارهای زندان/ مرتضی هامونیان

دیگر عجیب نیست که ماموران در خیابان‌ها و در مواجهه با اعتراضات مردمی، به آن‌ها شلیک کنند. زمانی البته عجیب بود؛ یک تیر هوایی در سقف، همه را می‌ترساند که چه شده که ماموران امنیتی، دست به شلیک گلوله زده‌اند. ولی امروز و به‌طور مشخص، پس از آن‌چه در سال ۱۳۸۸ روی داد، دیگر عجیب […]...

ادامه مطلب

چرا نظارت مستقل، بخشی از حداقل استانداردهای رفتار با زندانیان است؟/ شبنم معینی‌پور

وقتی درِ زندان بسته می‌شود، حکومت فقط آزادی یک انسان را محدود نمی‌کند. آب، غذا، دارو، خواب، نور، تماس با خانواده، دسترسی به وکیل، امکان شکایت و حتی ثبت آن‌چه بر زندانی گذشته است، در اختیار نهادی قرار می‌گیرد که او را بازداشت کرده است. همین تمرکز قدرت، زندان را به یکی از دشوارترین آزمون‌های […]...

ادامه مطلب

چرا هیچ دادگاهی نباید به اعتراف اجباری استناد کند/ هرمینه هورداد

اعتراف اجباری یکی از شناخته‌شده‌ترین ابزارهای نقض حقوق بشر در نظام‌های اقتدارگرا و تمامیت‌خواه است. در چنین نظام‌هایی، اعتراف نه صرفاً به‌عنوان دلیلی برای اثبات جرم، بلکه به‌عنوان ابزاری برای مشروعیت‌بخشی به اقدامات حکومت، ایجاد هراس عمومی، تخریب اعتبار مخالفان و شکل‌دهی به روایت رسمی از رویدادها به‌کار گرفته می‌شود. تجربه‌ی تاریخی نشان می‌دهد که […]...

ادامه مطلب

زندانیان در سایه‌ی جنگ: مسئولیتی که از دوش حاکمیت برداشته نمی‌شود/ سارا قریشی

با افزایش تنش‌های نظامی و احتمال گسترش درگیری‌ها، نگرانی‌ها درباره‌ی امنیت زندان‌ها و جان زندانیان نیز به‌طور جدی افزایش یافته است. زندانیان از آسیب‌پذیرترین گروه‌ها در هر وضعیت بحرانی هستند، زیرا امکان تصمیم‌گیری مستقل درباره‌ی محل زندگی، دسترسی به درمان یا حتی تامین نیازهای اولیه‌ی خود را ندارند و به‌طور کامل به ساختارهای اداری زندان […]...

ادامه مطلب

زندانیان در وضعیت استثنایی/ مرتضی هامونیان

در بیرون غوغایی است. صداها می‌پیچد و غریو فریادها شنیده می‌شود. در میان نگهبانان و در راهروها هم پچپچه‌ها بسیار است. اما کسی به زندانی چیزی نمی‌گوید. زندانی نامحرم است. هرازگاهی از دور و نزدیک، صدای انفجاری به گوش می‌رسد. همه چیز درهم و برهم شده. انگار در بیرون از چهاردیواری سرد و سخت که […]...

ادامه مطلب

زندان؛ نقطه‌ی‌ کور عدالت در جنگ/ اسماعیل عبدی

بر اساس نزدیک به نُه سال تجربه‌ی زیسته‌ی خود در چهار زندان اوین، رجایی شهر، ندامتگاه و کچویی کرج به جرات می‌گویم که نظام جمهوری اسلامی ایران، به‌ رغم وجود قوانین داخلی و ادعاهای حقوق بشری، همواره نشان داده که برایش حفظ کرامت انسانی زندانیان و احترام به حقوق بنیادین آنان در اولویت نبوده است. […]...

ادامه مطلب

آی آدم‌ها که بر ساحل نشسته… این تماس از زندان تهران بزرگ است/ نفیسه لاله

ایرانِ جوانِ دیروز، امروز سال‌خورده‌ست و راه‌ گم‌کرده. ایرانی که در آن مفهوم زندگی به «حیات برهنه» تقلیل ‌یافته و «وضعیت استثنائی» نه مختص دیروز و امروز، بلکه محصول سالیانِ طولانی مرزنابندی‌ بین مفهوم زندگی و مرده‌گی‌ست. بی‌مرزی ملموس بین قانون و بی‌قانونی. قانون؟ برزخِ ناکجاآباد. و حالا سخن از وضعیت زندگی آدمیانی‌ست در این […]...

ادامه مطلب