اقدامات مراقبتی فردی و خانوادگی در مواجهه با بی‌خبری از زندانیان/ مهتاب علینژاد

شب‌ها زودتر از همیشه تاریک می‌شوند؛ نه به‌خاطر خاموشی، بلکه به‌خاطر سنگینیِ چیزی که هیچ‌کس نمی‌تواند اسمش را دقیق بگذارد. صدای آژیر که می‌آید، مادر بی‌اختیار دستش را روی سینه‌اش می‌گذارد، همان‌جایی که آخرین‌بار صدای پسرش را شنیده بود، پشت تلفنی که خش‌خش می‌کرد و زود قطع شد. بعد از آن، فقط سکوت. نه خبری، […]...

ادامه مطلب