ماهنامه خط صلح

آی آدمها که بر ساحل نشسته… این تماس از زندان تهران بزرگ است/ نفیسه لاله
ایرانِ جوانِ دیروز، امروز سالخوردهست و راه گمکرده. ایرانی که در آن مفهوم زندگی به «حیات برهنه» تقلیل یافته و «وضعیت استثنائی» نه مختص دیروز و امروز، بلکه محصول سالیانِ طولانی مرزنابندی بین مفهوم زندگی و مردهگیست. بیمرزی ملموس بین قانون و بیقانونی. قانون؟ برزخِ ناکجاآباد. و حالا سخن از وضعیت زندگی آدمیانیست در این […]...
ادامه مطلب
توسط:
نفیسه لاله
اقدامات مراقبتی فردی و خانوادگی در مواجهه با بیخبری از زندانیان/ مهتاب علینژاد
شبها زودتر از همیشه تاریک میشوند؛ نه بهخاطر خاموشی، بلکه بهخاطر سنگینیِ چیزی که هیچکس نمیتواند اسمش را دقیق بگذارد. صدای آژیر که میآید، مادر بیاختیار دستش را روی سینهاش میگذارد، همانجایی که آخرینبار صدای پسرش را شنیده بود، پشت تلفنی که خشخش میکرد و زود قطع شد. بعد از آن، فقط سکوت. نه خبری، […]...
ادامه مطلب
توسط:
مهتاب علینژاد
نقش جامعهی مدنی در پروسه دموکراتیزاسیون/ کاظم علمداری
گذار از اقتدارگرایی به دموکراسی یکی از پیچیدهترین فرایندهای سیاسی در جهان معاصر است. تجربهی تاریخی نشان میدهد که سقوط رژیمهای اقتدارگرا لزوماً به استقرار دموکراسی پایدار منجر نمیشود. در بسیاری از موارد، فروپاشی نظم اقتدارگرا به بیثباتی سیاسی، خشونت داخلی یا بازتولید اقتدارگرایی در قالبهای جدید انجامیده است. یکی از عوامل تعیینکننده در سرنوشت […]...
ادامه مطلب
توسط:
کاظم علمداری
ای وای بر اسیری کز یاد رفته باشد…/ کتایون مقدم
در سه ماه گذشته، در پی سرکوب شدید اعتراضات داخلی در ایران و سپس با آغاز جنگ در منطقه، دسترسی ساکنان ایران به اینترنت توسط حکومت جمهوریاسلامی بهشدت محدود و در مقاطعی عملاً قطع شده است. این قطع ارتباط، نه تنها به معنای گسسته شدن جریان آگاهی است، بلکه به معنای زیستن در اضطرابی ممتد […]...
ادامه مطلب
توسط:
کتایون مقدم
سلول به سلول بیعدالتی؛ جنگ و فروپاشی حقوق زندانیان/ بهزاد احمدینیا
زندان و زندانی در ایران شاید هرگز قانون و حقوقی نداشته است؛ سالهایی بودهاند که وضع نسبتاً بهتر بوده و اولیهترین قواعد رعایت شده و سالهای سیاهی بوده که لاجوردی و دکتر احمدی بر حیات و مرگ زندانیان و حقوق نخستینشان حاکم شدهاند. حملهی آمریکا و اسرائیل به ایران، روزگار تاریک زندانهای جمهوری اسلامی را […]...
ادامه مطلب
توسط:
بهزاد احمدی نیا
پیوستن به سکوتِ تیم ملی فوتبال زنان ایران/ مولود سلیمانی
خبر، از کنشِ سکوتِ اعضای تیم ملی فوتبال زنان ایران در مسابقه با کره جنوبی در جام ملتهای آسیا در استرالیا آغاز میشود. در ابتدای مسابقه، سرود ملی جمهوری اسلامی پخش میشود. دوربین روی چهرهی زنان فوتبالیست حرکت میکند؛ روی لبهایی که نمیجنبدند و چشمهایی که خیره شدهاند به روبهرو. سرود ملی، بیهمراهی صدای زنان […]...
ادامه مطلب
توسط:
مولود سلیمانی
عدالت جنسیتی در جهان: دستاوردهای شکننده و چالشهای پیشِ رو/ الهه امانی
هفتادمین نشست کمیسیون مقام زن سازمان ملل (CSW70) از ۹ تا ۱۹ مارس ۲۰۲۶ در مقر سازمان ملل متحد در نیویورک برگزار شد. تم این نشست «تضمین و تقویت دسترسی به عدالت برای همهی زنان و دختران» بود و محورهایی چون «ترویج نظامهای حقوقی عادلانه و برابر»، «حذف قوانین تبعیضآمیز» و «رسیدگی به موانع ساختاری […]...
ادامه مطلب
توسط:
الهه امانی
توسط:
مدیر
نگاهی به پروندهی ساعدینیا و اصل شخصی بودن امور قضایی در گفتگو با فریدون جعفری/ علی کلائی
اعتراضات دیماه ۱۴۰۴، خونینترین اعتراض در تاریخ معاصر ایران بود که منجر به کشته شدن هزاران هزار تن شد و پیامدهای انسانی، اجتماعی و حقوقی عمیقی بر جای گذاشت. این رخداد، علاوهبر ابعاد فاجعهبار انسانی، نظم حقوقی و قضایی کشور را نیز با چالشهایی بیسابقه مواجه کرد؛ چالشهایی که در آن، مرز میان «حفظ امنیت»، […]...
ادامه مطلب
توسط:
علی کلائی
جهانگیر شاهواری: رویهی پروندهی ساعدینیا، جنبهی ارعاب و هشدار به جامعه دارد/ پدرام تحسینی
اعتراضات دیماه ۱۴۰۴ که با کشته شدن هزاران هزار تن از معترضان و بهکارگیری گستردهی خشونت از سوی نهادهای امنیتی همراه بود، از سوی بسیاری بهعنوان خونینترین اعتراضات تاریخ معاصر ایران و جهان توصیف شده است. پیامدهای این اعتراضات تنها به خیابان و بازداشتهای گسترده محدود نماند و بهسرعت به عرصهی قضایی و اقتصادی نیز […]...
ادامه مطلب
توسط:
پدرام تحسینی
چرا دیماه ۱۴۰۴خونین شد؟/ مجید شیعهعلی
در طول تاریخ معاصر جهان حکومتهای مختلفی مسبب کشتار بخش عمدهای از شهروندان خود شدهاند، از جنایات خِمِرهای سرخ گرفته تا تاریخ نسلکشیها در بوسنی، از اتاقهای گاز نازیها تا قحطیهای حاصل از سیاستگذاری دولتهای استالین و مائو. حتی سرکوبهای وحشتناک معترضین مانند تیاآنمن در چین یا ورود تانکهای شوروی به پراگ نیز در تجربهی […]...
ادامه مطلب
توسط:
مجید شیعهعلی
وصیتهای یک قیام/ نعیمه دوستدار
دیماه ۱۴۰۴ برای شماری از معترضان، زمانی بود برای گفتن «آخرین جمله»؛ جملهای که در چند خط استوری اینستاگرام، یا در یک ویدئوی چندثانیهای، گاه در تماس کوتاهی با خانواده و گاهی در وصیتی که بازماندگان کوشیدند بیکموکاست اجرا کنند، ثبت شد. این پیامها، با بازنشر در رسانهها و گزارشهای حقوق بشری، از سطح روایتهای […]...
ادامه مطلب
توسط:
نعیمه دوستدار
